Zaangażowanie Turowskiego w pracę dla Ossolineum nie przekładało się jednak na jego zarobki i w 1836 roku trudna sytuacja materialna zmusiła go do porzucenia pracy i opuszczenia Lwowa.

Małżeństwo i okres gospodarski lewo|mały|Ruiny zamku w Lesku, siedziby Krasickich, zniszczonego w pożarze z 1785 roku (akwaforta Kajetana Kielisińskiego, 1838) Na dalsze losy Turowskiego główny wpływ miała, nawiązana w Ossolineum, znajomość z innym folklorystą – Janem Kantym Podoleckim, znanym konspiratorem i działaczem niepodległościowym. Podolecki wprowadził Turowskiego na dwór leski Krasickich, będący wówczas ważnym ośrodkiem życia kulturalnego i konspiracji. O zamek w Lesku ocierali się wówczas liczni politycy i działacze niepodległościowi, głównie związani ze stronnictwem Hotelu Lambert oraz śmietanka galicyjskiej inteligencji. Do stałych bywalców należał również Wincenty Pol, którego z Turowskim łączyło zamiłowanie do lokalnego folkloru i literatury. Między dwoma uczonymi szybko zrodziła się przyjaźń, zacieśniana podczas wspólnych wycieczek etnograficznych, których pokłosiem był wydany dopiero w 1846 Dodatek do zbiorów pieśni ludu polskiego i ruskiego. Podczas swoich wędrówek po ziemi sanockiej Turowski był częstym gościem w domu Podoleckich w Rzepedzi, w którym poznał siostrę gospodarza i swoją przyszłą żonę – Domicelę.