Opis oppidum Akropol – był centrum oppidum oraz ostatnim punktem oporu. Powstał na przełomie VI i V w. p.n.e., jako kulturalne, religijne i wojskowe centrum, składające się z kamiennych budowli. Był to obszar osłonięty z trzech stron głęboką fosą. Za fosą rozciągał się kamienny wał. Akropol miał wymiary ok. 80×90 m, a prowadziła do niego jedna brama. Ściany budowli miały do 6 m wysokości. W centrum Akropolu stała celtycka świątynia o rozmiarach 9 × 10 × 11 m z ostrymi narożnymi węgłami. Fortyfikacje – tworzyły drewniane palisady umieszczone na nasypie, wilcze jamy i fosa wykuta w skale. W późniejszym czasie były to drewniane ściany i bramy. Fortyfikacje miały 9 km obwodu i należały do największych w Europie Środkowej. Wyróżniono pięć etapów ich budowy, od pojedynczej drewnianej palisady po kamienno-drewniane umocnienia o specjalnej konstrukcji. System obronny był szczególnie rozbudowany w pobliżu bramy oznaczanej dziś na planach jako brama D. Šance – część oppidum o powierzchni 15 ha. Od południa była chroniona stromymi, skalistymi zboczami wzniesienia, z pozostałych stron biegła palisada. Znaleziono tu resztki ceramiki z epoki brązu. Innym ciekawym odkryciem był brak warstwy kulturowej, jak na Akropolu. Brama D – była głównym wejściem do oppidum. Znajdowała się po południowo-wschodniej stronie.