Międzypokoleniowa transmisja przemocy (także: dziedziczenie przemocy, ang. IVT, intergenerational violence transmission) – dziedziczenie wzorców stosowania przemocy, przy założeniu, że doświadczana w dzieciństwie ze strony rodziców przemoc domowa (ewentualnie obserwacja w tym wieku przemocy pomiędzy rodzicami) zwiększa prawdopodobieństwo stosowania przemocy w rodzinie w wieku dorosłymSzymon Wójcik, Przemoc fizyczna wobec dzieci, w: Dziecko Krzywdzone, nr 2/2012, s.16-17, ISSN 1644-6526.
Charakterystyka zjawiska Koncepcja powyższych zachowań wypływa z teorii społecznego uczenia się autorstwa Alberta Bandury, jak również z zasad socjalizacji pierwotnej. Zakłada, że dziecko, obserwując wzorce społecznego działania, zwłaszcza sposoby rozwiązywania konfliktów, uczy się tego i następnie wdraża wyuczone zachowania w życiu. Dowiedziono też, że wzory przemocy są generalizowane – doświadczenia konkretnych form przemocy są więc w dorosłym życiu stosowane wraz z innymi jej formami. Większość badań naukowych potwierdza tezę, która mówi, że osoby doświadczające w dzieciństwie przemocy częściej stosują ją same w dorosłości. Przedmiotem sporów jest jednak zakres roli, jaką w powyższym procesie odgrywa dziedziczenie.