Z obozów zwalniano też niezdolnych do służby wojskowej, cywilów oraz obywateli litewskich.
Litewski poseł w Berlinie, Kazys Škirpa, proponował swojemu rządowi, by ten stworzył Polakom takie warunki, by oni sami zaczęli starać się o wyjazd. Postulował nawet, by nadać status uchodźców polskim urzędnikom i osadnikom, którzy znaleźli się w latach międzywojennych na opanowanym obecnie przez Litwę terytorium Wileńszczyzny. Stało to w sprzeczności z obowiązującymi Litwę jako państwo neutralne przepisami międzynarodowymi.
Warunki w obozach internowania Do 26 września 1939 roku w kilku obozach internowano 12 767 żołnierzy i policjantów. W największym z nich, w Połądze, znalazło się ok. 4 tys. osób. W obozach funkcjonowały biblioteki, do stycznia 1940 dozwolone było słuchanie radia. Radioodbiorniki jednak odebrano, gdyż okazało się, że zasłyszane w radiu wiadomości internowani wykorzystywali do rozprzestrzenia „różnych pogłosek”. Internowani mogli swobodnie odprawiać obrzędy religijne. Mogły ich także odwiedzać rodziny. Zorganizowano chóry i kółka teatralne, wydawano gazetki. Powszechnie dochodziło do nawiązywania stosunków z miejscową litewską ludnością, w obozach dostępny był alkohol, dochodziło do spotkań towarzyskich, przekazywano korespondencję.