Służba w 14 pułku piechoty Dekretem Naczelnego Wodza Wojsk PolskichDekret Nr 838 z dnia 19 lutego 1919 r., jako oficer byłej armii austro-węgierskiej, został przyjęty do Wojska Polskiego z dniem 1 listopada 1918 roku, z zatwierdzeniem posiadanego stopnia podporucznika (starszeństwo z dniem 1 sierpnia 1917 r.) oraz zaliczeniem do 1 Rezerwy (z powołaniem do służby czynnej na czas aż do demobilizacji). Z tym samym dniem, rozkazem Naczelnego Dowództwa Wojsk PolskichRozkaz Nr 841 z 19 lutego 1919 r., otrzymał przydział służbowy do 14 pułku piechoty w Jarosławiu. W randze podporucznika, a następnie porucznikaW swoich kwestionariuszach osobowych Emil Zawisza podawał, że na stopień porucznika został awansowany w dniu 1 stycznia 1919 roku., brał udział w wojnach polsko-ukraińskiej i polsko-bolszewickiej. Uczestniczył w wyprawie na Kijów, za udział w której odznaczony został Krzyżem Walecznych. W tym okresie dowodził między innymi kompanią karabinów maszynowych. Na mocy dekretu Naczelnego Wodza z dnia 25 listopada 1920 r.Był to dekret marszałka Józefa Piłsudskiego o sygnaturze L. 2384. został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu porucznika w piechocie. Na dzień 1 czerwca 1921 r. nadal pełnił służbę w 14 pułku piechoty, pozostając w randze porucznika. Dekretem Naczelnika Państwa i Wodza Naczelnego z dnia 3 maja 1922 r.