Charles Villiers Stanford (ur. 30 września 1852 w Dublinie, zm. 29 marca 1924 w Londynie) – brytyjski kompozytor, dyrygent i pedagog pochodzenia irlandzkiego.
Życiorys Stanford urodził się i wychowywał w Dublinie, jako jedyny syn świetnie prosperującego irlandzkiego prawnika protestanckiego. Jego rodzice byli bardzo muzykalni (ojciec był wiolonczelistą i wokalistą, matka pianistką) i mieli liczne kontakty z czołowymi muzykami i intelektualistami. Był tzw. cudownym dzieckiem. Mając 8 lat skomponował marsz zatytułowany Opus One, którego premierowe wykonanie miało miejsce w Theatre Royal w Dublinie. W wieku 9 lat dawał publiczne koncerty (Levey's series), podczas których wykonywał utwory Beethovena, Händla, Mozarta i Bacha.
Edukacja Już we wczesnym dzieciństwie uczył się gry na skrzypcach, fortepianie i organach; początkowo prywatnie u uznanych nauczycieli muzyki, takich jak Joseph Robinson i Michael Quarry, potem w dublińskim Royal Irish Academy of Music u Roberta Prescotta Stewarta. Następnie, mając zaledwie 10 lat, rozpoczął studia w Londynie u Ernsta Pauera (fortepian), a od 1870 roku, w Queens’ College w Cambridge u Arthura O’Leary (kompozycja).