Zmarł 29 marca 1924 w Londynie. Został pochowany w Opactwie Westminsterskim, w północnej nawie, w pobliżu grobów Henryka Purcella, Johna Blowa i Williama Sterndale’a Bennetta. Podczas uroczystości pogrzebowej, która odbyła się 3 kwietnia 1924, wykonano jego kompozycje, m.in. preludium do Stabat Mater i wolną część symfonii D-dur oraz Marsz Żałobny The Martyrdom, który zakończył ceremonię żałobną. Na jego kamieniu nagrobnym (obok imion, nazwiska, dat urodzenia i śmierci) jest inskrypcja A Great Musician.
Twórczość
thumb|240px|karykatura Charlesa Villiersa Stanforda autorstwa Leslie Warda (ok. 1905) Wraz z Hubertem Parry i Edwardem Elgarem przyczynił się do odrodzenia muzyki angielskiej pod koniec XIX wieku. Był reprezentantem irlandzkiego stylu narodowego. Jako pierwszy włączył do swojej twórczości irlandzką muzykę ludową (rapsodie irlandzkie, III symfonia irlandzka, tańce irlandzkie). Zainspirowało to jego dwóch studentów, późniejszych głównych przedstawicieli nurtu ludycznego, Ralpha Vaughana Williamsa i Gustava Holsta.