Przy drugiej rundzie głosowania prawie wszyscy członkowie PEN opuścili w pośpiechu budynek.
Jako zaświadczenie legalności wybory zostały zamaskowane jako wewnętrzny proces. W styczniu 1934 roku powstała nowa jednostka – Liga Narodowych Pisarzy (Union nationaler Schriftsteller), pod przewodnictwem Hannsa Johsta, późniejszego prezydenta Izby Piśmienniczej przy Reichskulturkammer i Gottfrieda Benna. Według planów Josepha Goebbelsa Unia, jak i później utworzony Europejski Związek Pisarzy miały stanowić konkurencję dla Międzynarodowego PEN-Clubu. Liga Narodowych Pisarzy była przeciw bezczynności i krytykowała palenie książek w Niemczech w 1933 w narodowych związkach. W listopadzie 1933 rok doszło do samowykluczenia.
W okresie nacjonalizmu w 1934 emigrujący pisarze niemieccy powołali do życia Centrum Niemieckojęzycznych Pisarzy na Emigracji (Centre of German Writers Abroad) z siedzibą w Londynie. Już w grudniu 1933 roku Lion Feuchtwanger, Ernst Toller, Max Herrmann-Neiße oraz Rudolf Olden powołali niezależną grupę PEN na emigracji. Na pierwszego prezydenta wybrany został Heinrich Mann (Paryż), a na sekretarza Rudolf Olden (Oxford).