Zaniedbywanie dziecka – jedna z form krzywdzenia dziecka polegająca na incydentalnym, bądź chronicznym niezaspokajaniu jego potrzeb oraz nierespektowaniu podstawowych praw, powodująca zaburzenia jego zdrowia, a także generująca trudności rozwojowe. Według definicji brytyjskiej jest to utrzymujący się brak zaspokojenia potrzeb fizycznych i psychologicznych powodujący lub mogący powodować poważne szkody dla zdrowia lub rozwoju dzieckaMaria Kolankiewicz, Zaniedbywanie dzieci, w: Dziecko Krzywdzone, nr 2/2012, s.81-94, ISSN 1644-6526.
Zaniedbywanie dzieci najczęściej odnosi się do zachowań rodziców lub opiekunów. Może obejmować np. brak dostarczania stosownego pożywienia, schronienia, bądź ubrania, brak ochrony przed niebezpieczeństwami, a także blokowanie dostępu do opieki medycznej. Zaniedbywaniem może być również nieodpowiednia reakcja na potrzeby emocjonalne, czy działania utrudniające rozwój osobowości. Niektórzy naukowcy dzielą zaniedbywanie dziecka na umyślne i niezamierzone. Pasywną formą krzywdzenia może być zatem niepodejmowanie, czy zaniechanie określonych działań. Zaniedbywanie dzieci można również rozpatrywać w kontekście powinności systemu pomocy społecznej, edukacji, opieki medycznej, czy szerzej – państwa.