Zainteresowanie takim oczyszczaniem jelita grubego opisywano jako staroświecki i zabawny etap w historii dziwnych przekonań na temat medycyny. Zainteresowanie wokół autointoksykacji z początkiem w jelicie grubym jako przyczyną choroby i płukaniem go jako lekarstwa ponownie narosło pod koniec XX wieku.
Określenie mucoid plaque (dosł. osad śluzowy) zostało ukute i spopularyzowane przez naturopatę i przedsiębiorcę Richarda Andersona, sprzedającego szeroki zakres produktów mających „oczyszczać” ciało z domniemanego osadu przez ich wydalenie. Anderson opisał mucoid plaque jako gumiaste, zielonawe, o żelowej konsystencji warstwę pokrywającą nabłonek organów wewnętrznych, zwłaszcza układu pokarmowego. Anderson twierdził również, że może ona upośledzać trawienie i wchłanianie składników odżywczych, stanowić miejsce do życia dla patogenów i powodować dolegliwości takie jak biegunka, rak jelita grubego, alergia i dolegliwości skórne. Bazując na tym rozpoczął promocję działań i produktów mający usuwać mucoid plaque.