mały|Wyobrażenie senatu rzymskiego na XIX-wiecznym fresku w siedzibie senatu Republiki Włoskiej w Palazzo Madama Lectio senatus (dosł. wyczytywanie senatu) – dokonywany raz na kilka lat przegląd listy wszystkich osób zasiadających w senacie rzymskim, połączony z wyborem nowych i usunięciem osób niegodnych lub zmarłych.
Począwszy od przyjętej w początkach IV wieku p.n.e. ustawy Lex Ovinia cenzorzy mieli prawo samodzielnego dobierania członków senatu. Ich pierwszym obowiązkiem po objęciu urzędu było sporządzenie spisu wszystkich osób aktualnie zasiadających w senacie. Osoby niegodne dalszego zasiadania w senacie, lub zmarłe od czasu ostatniej lustracji, skreślano z listy. Na ich miejsce wybierano nowych senatorów spośród nadających się urzędników wysokiego szczebla, byłych urzędników i innych osób uznanych za właściwe (). W epoce Flawiuszy odwoływanie senatorów i zastępowanie ich nowymi często argumentowano potrzebą odnowy moralnej senatu, jego oczyszczenia i przydania mu czci. Nie jest jasne, na ile regularność zwoływania lectionum senatuum powiązana była z częstotliwością przedłużania imperium.