W 1109, podczas dalszych sporów z limburczykami, Zygfryd został uwięziony przez Henryka V. Kronikarz z epoki przekazał, że hrabia Limburga oskarżył go przed Henrykiem V o próbę organizacji spisku w celu wzniecenia powstania i zamordowania króla. Został zwolniony z niewoli w 1112 i pogodził się z Henrykiem V (który w międzyczasie został cesarzem) – w tym samym roku cesarz trzymał do chrztu jednego z synów Zygfryda, potwierdził także jego ponowną fundację opactwa Laach. Jednak już w tym samym roku doszło do ponownego rozłamu – tym razem z powodu roszczeń Zygfryda do dziedzictwa po rodzinie, z której pochodziła jego matka (hrabstw Weimaru i Orlamünde), które Henryk włączył do cesarskiej domeny. Zygfryda poparli możni sascy (m.in. jego szwagier Lotara z Supplinburga). Na początku marca 1113 możni wspierający Zygfryda w walce z cesarzem zebrali się w Warnstedt w pobliżu Kwedlinburga. Tam zostali zaatakowani przez cesarskie wojsko. Zygfryd odniósł liczne obrażenia, które spowodowały jego śmierć kilka dni później.
Rodzina Żoną Zygfryda była od 1107 Gertruda, córka margrabiego Fryzji i hrabiego Northeimu Henryka Grubego. Mieli troje dzieci: Zygfryd, hrabia Orlamünde, Wilhelm, palatyn reński, Adela, żona hrabiego Peilsteinu Konrada I.
Przypisy
Kategoria:Dynastia askańska Kategoria:Władcy Palatynatu Kategoria:Urodzeni w XI wieku Kategoria:Zmarli w 1095