Antoni Duljović (ur. 26 czerwca 1914 we wsi Ružići k. Banja Luki, zm. 11 lipca 1943 we wsi Gumjera) – chorwacki duchowny, sługa Boży Kościoła katolickiego.
Życiorys Syn Lovrena i Any. Pochodził z wielodzietnej rodziny chłopskiej. W 1928 rozpoczął naukę w seminarium duchownym w Travniku. Naukę kontynuował w Wyższym Seminarium Duchownym w Sarajewie. 30 kwietnia 1939 został wyświęcony na kapłana. Pierwszą parafią do której został skierowany była Gumjera nad rzeką Vrbas k. Prnjavora, w której mieszkało 120 rodzin polskich. Wcześniej parafia nie miała własnego proboszcza i zarządzali nią proboszczowie z parafii sąsiednich. Wkrótce nauczył się języka polskiego i zaangażował się w pracę z dziećmi i młodzieżą.
Od 1942 w rejonie Gumjery działał oddział serbskich czetników. Mimo ostrzeżeń ordynariusza diecezji banialuckiej ks. Duljović nie opuścił parafii i pozostał w miejscu, w którym prowadził pracę duszpasterską. Po wyjeździe kilku duchownych w 1943 obsługiwał poza swoją także osiem sąsiednich parafii. W czerwcu 1943 w pobliżu kościoła otwarto serbską gospodę. Duljović jako proboszcz parafii katolickiej przestrzegał młodzież przed wizytami w gospodzie, co nie zyskało aprobaty miejscowych Serbów. 11 lipca 1943 grupa dwudziestu osób w mundurach otoczyła budynek plebanii.