Zachowana od początku istnienia traktu nazwa odwołuje się również do tradycji monarszej: królewskiej, głównie piastowskiej, oraz cesarskiej, związanej z pobytami w Poznaniu władców noszących tytuł cesarski. Narracja traktu zawężona jest do dziedzictwa związanego z okresem historii między Chrztem Polski w 966 a 1918. Trasa przeznaczona jest do zwiedzania pieszego, rowerowego bądź z wykorzystaniem komunikacji miejskiej.
Trakt wewnętrznie dzieli się na: „oś główną”, mającą ok. 3 kilometrów długości, przebiegającą od Bramy Poznania do Zamku Cesarskiego. Ma charakter materialnyZgodnie z typologią szlaków turystyczno-kulturowych dzielącej je na „materialne”, „realne” i „wirtualne”, wg Armin Mikos Von Rohrscheidt: Turystyka kulturowa, fenomen, potencjał, perspektywy , oznakowany jest w przestrzeni miejskiej bordowymi tablicami z wyciętą koroną – logo traktu, umieszczonymi na elementach infrastruktury miejskiej; trzy „obszary”: Ostrów Tumski, Stare Miasto oraz Śródmieście, w których wytyczono „szlaki główne” oraz „szlaki uzupełniające”. „Szlaki główne” oraz „szlaki uzupełniające” mają charakter wirtualny, nie są oznakowane w przestrzeni miejskiej, zostały opisane w internetowych i drukowanych publikacjach turystycznych; „szlaki tematyczne”, skupione na określonych tematach związanych z historią Poznania.