Na jego zdolności polityczne, organizacyjne i finansowe zwrócił uwagę arcybiskup Trewiru Boemund z Saarbrücken, który w 1360 powołał go na koadiutora. W 1362 Kuno po rezygnacji Boemunda zajął opróżniony tron arcybiskupi (sakrę otrzymał jesienią tego roku). W 1363 na polecenie papieskie został także administratorem arcybiskupstwa Kolonii sprawując tam faktyczne rządy; w 1366 otrzymał tam funkcję koadiutora. Po śmierci arcybiskupa Kolonii Engelberta z Mark w 1368 odrzucił propozycję zajęcia jego miejsca, jednak do 1371 sprawował faktyczne rządy w Kolonii i zapewnił wybór na kolejnego arcybiskupa swojego krewnego Fryderyka z Saarwerden. Po śmierci Gerlacha z Nassau w 1371 przejął także na pewien czas administrację arcybiskupstwa Moguncji, gdzie również odmówił przyjęcia godności arcybiskupiej.
W 1354 porozumiał się z królem (a wkrótce cesarzem) Karolem IV Luksemburskim i odtąd był jego bliskim współpracownikiem. Szczególnie przysłużył się cesarzowi w 1376 pomagając przeprowadzić wybór na króla Niemiec syna Karola, Wacława.