Od 6 sierpnia 1914 żołnierz 1 pułku piechoty I Brygady Legionów. 29 września 1914 roku został mianowany podporucznikiem. W grudniu 1914 roku został ranny w bitwie pod Łowczówkiem. 15 lipca 1920 roku został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 roku w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłych Legionów Polskich. 23 września 1920 roku został odkomenderowany z 36 pułku piechoty Legii Akademickiej do Centralnej Szkoły Podoficerów w Biedrusku na stanowisko dowódcy. 27 września 1920 roku dowodzona przez niego jednostka została przemianowana na Wielkopolską Szkołę Podoficerów Piechoty Nr 2, a w listopadzie 1920 roku przeniesiona do Grudziądza, gdzie w lutym 1922 roku otrzymała nazwę Centralna Szkoła Podoficerów Piechoty Nr 2. W następnym roku kierowana przez niego szkoła została ponownie przemianowana na Centralną Szkołę Podoficerów Zawodowych Piechoty Nr 2. 3 maja 1922 roku został zweryfikowany w stopniu podpułkownika ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919 roku i 202. lokatą w korpusie oficerów piechoty, a jego oddziałem macierzystym był 1 pułk piechoty Legionów. Z dniem 15 sierpnia 1923 roku został mianowany szefem Wydziału Piechoty w Departamencie Piechoty Ministerstwa Spraw Wojskowych w Warszawie. 1 grudnia 1923 roku został przeniesiony do 27 pułku piechoty w Częstochowie na stanowisko dowódcy pułku.