Verba deponentia – grupa czasowników o znaczeniu czynnym, występujących jednak w formie innej strony, np. biernej lub medialnej. Czasowniki mające część form czynnych a część biernych noszą nazwę verba semideponentia. Nazwa pochodzi od łacińskiego czasownika depono, deponere – pozbyć się – i w domyśle oznacza czasowniki, które pozbyły się strony czynnej.
Łacina Verba deponentia, podobnie jak czasowniki zwykłe, mogą należeć do jednej z czterech koniugacji. Mogą konotować dopełnienie bliższe. W tradycyjnych gramatykach łacińskich verba deponentia traktowane są jako oddzielna strona, niezależna od czynnej i biernej.
Przykłady Koniugacja I conor, conari, conatus sum – próbować: Milites montes transire conati sunt – Żołnierze próbowali przejść góry consolor, consolari, consolatus sum – pocieszać: Uxor virum consolatur – Żona pociesza mężczyznę.
Koniugacja II impleor, impleri, impletus sum – wypełniać: Latro saccum auro impletus est – Złodziej napełnił worek złotem. vereor, vereri, veritus sum – bać się: Oppidani hostes verebantur – Mieszkańcy miasta bali się wroga.