Morfologia Długość ciała wodnika mikronezyjskiego wynosiła około 22 cm. Długość skrzydła – 95–100 mm (u dwóch okazów o nieznanej płci około 85 mm), dzioba – około 26 mm, skoku – 33 mm, a ogona – 45 mm. Ptaki różniły się upierzeniem w zależności od pory roku; niekiedy pióra były już znoszone. W takim stanie upierzenia wierzch ciała był ciemny, popielatobrązowy. Pokrywy uszne i kantarek ciemnobrązowe. Brew jasna, broda i gardło białawe. Szyja szara. Spód ciała popielaty w białe paski. Sterówki jednolicie brązowe. Pióra skrzydeł i sterówki miękkie, co wskazuje na nikłą zdolność do lotu. W świeżym upierzeniu kolory były żywsze; wierzch ciała bardziej kasztanowy. Skrzydła i ogon miały wyraźnie zaznaczone paski. Dziób i nogi brązowe.
Zasięg, ekologia, zachowanie Wodnik mikronezyjski był endemitem wyspy Wake (Oceania), a właściwie atolu złożonego z trzech wysp. Był to jedyny rdzenny ptak lądowy wyspy. Doniesienia sprzed 1942 mówią, że był to wówczas ptak pospolity, zamieszkujący zakrzewienia Pandanus–Cordia z niskimi drzewami Sesuvium. Polinezyjczycy wprowadzili na wyspę szczury (szczury polinezyjskie, Rattus exulans) jeszcze przed nadejściem Europejczyków; chruściele te były więc w stanie współegzystować z nimi. Wodniki mikronezyjskie żerowały, kopiąc w liściach i glebie;