Ten korytarz mógł mieć długość ponad 30 metrów, co chroniło bramę przed atakiem z zewnątrz. Drugi sposób – podwójnej bramy – po obu stronach bramy wał się rozdwajał, tworząc niewielką przestrzeń zamkniętą bramą wewnętrzną, a czasami też bramą zewnętrzną, która jednak najczęściej nie była używana. Ten sposób przypomina średniowieczny barbakan.

Wewnętrzne rozplanowanie oppidum zależało przede wszystkim od topografii miejsca lokalizacji, ale można zaobserwować pewne tendencje. Każde oppidum było otoczone wałem, a wstęp był poprzez bramy. Wewnętrzna przestrzeń była podzielona kolejnymi umocnieniami na kilka, zwykle dwie lub trzy części. W najwyższym punkcie znajdowało się centrum oppidum – gęsto zabudowane i najlepiej ufortyfikowane. Niżej znajdowało się otoczone wałem podgrodzie lub dwa, czasami na zewnątrz oppidum znajdowały się kolejne zabudowania – zarówno domy mieszkalne, jak i pracownie rzemieślnicze. Przestrzeń ta mogła służyć jako wybieg dla bydła, mogły się tu odbywać targi.