Już dzień po aresztowaniu Kniagnicki napisał list do szefa NKWD Nikołaja Jeżowa, przyznając się do uczestnictwa w spisku i twierdząc, że został do niego zwerbowany przez Jakira jeszcze w 1932 r. Komdyw obciążył również kolejne osoby: Witowta Putnę (straconego już 12 czerwca), Alberta Łapina, Siemiona Turowskiego, Dmitrija Schmidta i kilku swoich podwładnych. Pod naciskiem śledczych złożył również zeznania przeciwko Stiepanowi Archipowowi i Kowaliszynowi (obaj byli oficerami w kijowskim rejonie umocnionym)P. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 127-128..
2 września zamknięto śledztwo w jego sprawie, a 9 września 1937 r. na wyjazdowym posiedzeniu kolegium wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR został skazany na karę śmierci przez rozstrzelanie. Wyrok wykonano następnego dniaP. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 128.. Jego żonę Aleksandrę skazano na pięć lat łagru jako członkinię rodziny "wroga ludu"P. Wieczorkiewicz, Łańcuch..., s. 398.. Pawieł Kniagnicki został zrehabilitowany 13 maja 1958 r.
Przypisy
Bibliografia
P. Wieczorkiewicz, Łańcuch śmierci.