Po maturze cztery lata studiował teologię w Seminarium Duchownego w Przemyślu i w 1900 przyjął sakrament święceń kapłańskich. Przez dwa lata był wikarym w Rudniku, później krótkotrwale w Miejscu Piastowym przy ks. Bronisławie Markiewiczu oraz przez cztery miesiące w 1903 w Ostrowie. Od 1903 kształcił się na wyższych studiach teologicznych na Uniwersytecie Wiedeńskim, gdzie 15 czerwca 1906 uzyskał tytuł doktora teologii na podstawie pracy pt. Bulgan in relatione ad Nicolaum I. pontificem Romanum.
Po powrocie do Przemyśla w 1906 został mianowany kapelanem biskupim bpa Józefa Sebastiana Pelczara. Następnie wykładał socjologię w przemyskim seminarium, pracował jako sekretarz kurii biskupiej i konsystorza biskupiego, po czym w 1909 został mianowany profesorem teologii moralnej w Seminarium Duchownym w Przemyślu i był kierownikiem Katedry Teologii Moralnej, pozostając profesorem tego przedmiotu do końca życia. Po wybuchu I wojny światowej został wywieziony przez wojska rosyjskie, lecz powrócił na swoje stanowisko. Pod koniec 1926 został mianowany deputatus pro disciplina w seminarium w Przemyślu. Pełnił funkcje radcy konsystorskiego, członka Sądu Duchownego, sędziego prosynodalnego, sędziego prosynodalnego, consilium a vigilantia, cenzora książek, członka komisji dla kandydatów na katechetów szkolnych.