Okręt zbudowany został w w Petersburgu. Początkowo otrzymał nazwę „Sowa” (Сова – sowa). Stępkę pod budowę niszczyciela położono w 1899 roku, został zwodowany roku, a próby odbiorcze prowadzono w październiku 1901 roku. Do służby w Marynarce Wojennej Rosji przyjęto go w maju 1902 roku, już pod nazwą „Rjanyj” (Рьяный – zapalczywy), zmienioną 9 marca 1902 roku.
Dane taktyczno-techniczne Okręt był niewielkim, czterokominowym niszczycielem z taranowym dziobem. Długość całkowita wykonanego ze kadłuba wynosiła 57,91 metra, szerokość 5,64 metra i zanurzenie 2,29 metra. Wyporność normalna wynosiła 220 ton, a pełna 240 ton. Okręt napędzany był przez dwie maszyny parowe potrójnego rozprężania o mocy 3800 KM, poruszające dwie śruby, do których parę dostarczały cztery kotły Yarrow. Na próbach „Rjanyj” osiągnął maksymalną prędkość 26,8 węzła. Okręt mógł zabrać zapas węgla o masie 58-80 ton, co zapewniało zasięg wynoszący od 450 do 660 Mm przy prędkości 13 węzłów.