Zwieńczeniem twórczości Gance’a okresu niemego był Napoleon (1927), pierwszy film z planowanego (i nieukończonego) cyklu o francuskim przywódcy. Przedstawiona w nim została historia początków jego wojskowej i politycznej kariery. Film ten stanowił eklektyczne połączenie strategii twórczych – z jednej strony awangardowych, a z drugiej nastawionych na masowego odbiorcę. Najbardziej rozpoznawalną innowacją techniczną zastosowaną przez Gance’a był system Poliwizji – niektóre sceny filmu wyświetlane były w formie tryptyku na trzech ekranach jednocześnie, które ustawione obok siebie tworzyły obraz panoramiczny. Zdjęcia w tym systemie realizowano jednocześnie trzema kamerami ustawionymi na specjalnie dostosowanym statywie. W roku 1934 Gance wydał Napoleona w wersji udźwiękowionej.
Okres filmu dźwiękowego Pierwszy dźwiękowy film Gance’a Koniec świata (1931) miał być kolejnym wielogodzinnym epickim dziełem, ale w wyniku interwencji producentów i dystrybutorów film został przemontowany i skrócony. Rezultat okazał się nieatrakcyjny zarówno dla widowni, jak i dla krytyków, skutkując kasową porażką. Gance kontynuował realizację mniejszych projektów w epoce dźwiękowej, nawiązując do klasyki literatury oraz do czasów napoleońskich.