– drewnianokadłubowa, wczesna kanonierka parowa japońskiej marynarki wojennej, z końca XIX wieku. Służyła podczas wojen: chińsko-japońskiej 1894–1895 i rosyjsko-japońskiej 1904–1905.
Budowa i dane taktyczno-techniczne Okręt został zbudowany w stoczni w Yokosuce. Zwodowany w lipcu 1878 roku, przyjęty do służby w sierpniu 1880 roku był niewielką jednostką o drewnianym kadłubie i wyporności normalnej 656, a pełnej 708 ton. Była to najmniejsza z drewnianych japońskich kanonierek. Napędzana była dwucylindrową, poziomą maszyną parową podwójnego rozprężania o mocy 659 hp (wg Conway’s – 590 hp); parę dostarczały cztery prostopadłościenne kotły, a pojedyncza śruba nadawała jej prędkość 10 węzłów. Zapas węgla wynosił 60 t (maksymalnie 120 t). Kanonierka miała też pełne ożaglowanie typu bark; jednokominową jednostkę o ostrym dziobie wyróżniał wysoko uniesiony pokład rufowy.
Uzbrojenie składało się odtylcowych armat Kruppa: jednej kal. 150 mm o długości lufy 22 kalibry (L/22), jednej 120 mm (L/25) i dwóch 77 mm, oraz trzech sztuk broni maszynowej (były to czterolufowe kartaczownice Nordenfelta).