Odręczne zapisy Gilberta będące odzwierciedleniem reakcji Ericha Raedera i Roberta Leya zaginęły.
Gilbert zastosował bardzo prostą metodę, polegającą na swobodnej rozmowie z oskarżonymi, w której występował w roli psychologa i łącznika. Istotny był również sam proces jako narzędzie badające system nazistowski i tworzących go ludzi. Nigdy nie prowadził notatek w ich obecności, ale spisywał skrupulatnie swoje obserwacje natychmiast po opuszczeniu celi, sali sądowej czy stołówki. Fragmenty tych obserwacji zostały opublikowane przez Gilberta w 1947 roku, zaś pełne wydanie Dziennika norymberskiego opublikowane zostało w 1961.
Gilbert, razem z porucznikiem , oficerem wojskowego wywiadu wojskowego armii Stanów Zjednoczonych, który pełnił funkcję głównego psychiatry w więzieniu norymberskim podczas procesów wojennych w Norymberdze, poddał 22 oskarżonych testowi Rorschacha. Przeprowadził też testy psychologiczne z udziałem Rudolfa Hessa, który do norymberskiego więzienia przybył z Anglii, gdzie przebywał po tajemniczym locie w 1941 roku, w stanie całkowitej amnezji. Na ich podstawie stwierdził: Testy psychologiczne, które przeprowadzałem w jego celi, wykazały poważne ograniczenie umysłowości, choć badany miał nieco wyższy od przeciętnego poziom inteligencji.