W 1956 otrzymał tytuł docenta.
Przed rozpoczęciem Międzynarodowego Roku Geofizycznego Stanisław Siedlecki zaproponował Jasnorzewskiemu udział w wyprawie PAN na Spitsbergen. Jako członek wyprawy miał on zająć się m.in. założeniem podstawowego punktu geodezyjnego i wyznaczeniem jego pozycji. Efektem pracy polarników było powstanie Polskiej Stacji Polarnej Hornsund; wyznaczony przez Jasnorzewskiego punkt w pobliżu stacji stał się podstawą wielu opracowań kartograficznych i geodynamicznych wyspy. Po powrocie z wyprawy opublikował wspomnienie z niej pod tytułem Spitsbergen bez retuszu. Po powrocie, w 1958 Jerzy Lech Jasnorzewski został wicedyrektorem nowo powstałego Międzynarodowego Biura Metrologii Prawnej; stanowisko to piastował przez dwie pięcioletnie kadencje.
W 1968 powrócił z Paryża do Warszawy, początkowo do swojej dawnej jednostki (tymczasem przemianowanej na Centralny Urząd Jakości i Miar). W 1970 rozpoczął pracę w Instytucie Geodezji i Kartografii, początkowo na pół etatu, a po roku jako pełnoetatowy pracownik i członek rady naukowej. W 1976 przeszedł na emeryturę, ale pozostał aktywnym naukowcem i wykładowcą. Jesienią 1978, mimo zaawansowanego wieku, Jasnorzewski ponownie wyruszył na wyprawę polarną, tym razem do Polskiej Stacji Antarktycznej im. Henryka Arctowskiego na Wyspie Króla Jerzego.