Odkrytego jakoby przez ekspedycję Frobishera lądu bezskutecznie próbowali poszukiwać James Hall w 1605 i ponownie w 1612 roku oraz Henry Hudson w 1609 roku, odnotowując w miejscu jego rzekomej lokalizacji tylko ławicę lodu i zmianę barwy wody świadczącą o lokalnej płytkości akwenu. Pomimo to przez cały XVII wiek, mimo poważnych głosów sceptycyzmu, wyspę Buss umieszczano na licznych mapach, przedstawiając ją jako sporych rozmiarów ląd, długi na cały stopień szerokości geograficznej. Ponownie ląd mieli zaobserwować podczas żeglugi do Nowego Świata Zachariah Gillam w 1668 oraz Thomas Shepard w 1671 roku. W 1675 roku król Karol II Stuart przyznał nawet Kompanii Zatoki Hudsona wieczyste prawo własności wyspy i przywileje handlowe. Pomimo to nie pojawiły się już więcej raporty o obserwacji rzekomej wyspy i od początku XVIII wieku coraz powszechniej powątpiewano w jej rzeczywiste istnienie. W 1745 roku holenderski kartograf van Keulen wysunął hipotezę, że wyspa zatonęła, pozostawiając po sobie mieliznę. Odtąd przez pewien czas zaznaczano ją jeszcze jako przeszkodę nawigacyjną, aż w końcu zniknęła z map.
Zobacz też Thule Frisland
Przypisy
Kategoria:Legendarne wyspy