mały|Korona Tudorów na portrecie Karola I Stuarta autorstwa Daniëla Mijtensa, 1631 Korona Tudorów (znana również jako korona Henryka VIII) – korona imperialna i państwowa, używana przez monarchów Anglii i Wielkiej Brytanii od czasów Henryka VIII do angielskiej wojny Domowej w 1649 roku. Została opisana przez historyka sztuki sir Roya Stronga jako „arcydzieło wczesnej sztuki jubilerskiej Tudorów”, a jego forma została porównana do korony Świętego Cesarstwa Rzymskiego.
Opis Data produkcji jest nieznana, ale Henryk VII lub jego syn i następca, Henryk VIII, prawdopodobnie zamówili koronę. Po raz pierwszy udokumentowaną na piśmie w inwentarzu klejnotów Henryka VIII z 1521 roku, nazywając koronę „koroną królewską”. Bardziej wyszukana niż jej średniowieczna poprzedniczka, początkowo miała dwa łuki, pięć krzyży kawalerskich i pięć Fleur-de-Lis, i została ozdobiona szmaragdami, szafirami, rubinami, perłami, diamentami i w swoim czasie Rubinem Czarnego KsięciaRubin Czarnego Księcia znajdował się na szczycie łuków i zwieńczony krzyżem. (duży spinel). W środkowych płatkach Fleur-de-Lis widniały obrazy Chrystusa, Najświętszej Maryi Panny i Świętego Jerzego, co wiązało się z pragnieniem Henryka VIII zapewnienia sobie pozycji głowy nowego Kościoła Anglikańskiego.