Święty spoczywa pod prowizoryczną osłoną z liści palmowych, w tle widać ocean i oddalające się statki. Ma na sobie ciemny habit jezuitów i mucet pielgrzyma z muszlą św. Jakuba i czerwonym krabem. Według legendy krab odzyskał z dna morza upuszczony przez świętego krucyfiks, przez co stał się jednym z jego atrybutów. Za świętym leży pastorał, a nad nim czuwają anioły. Jezuita umiera samotnie, z oczyma zwróconymi ku niebu, trzymając drewniany krucyfiks ofiarowany mu przez Loyolę na misje.
Kompozycja dzieli się na dwie płaszczyzny – boską i ziemską, podział zaznaczają szerokie plamy kolorów w obrębie zrównoważonej kombinacji chromatycznej. Ciało świętego jest namalowane w sposób schematyczny, podczas gdy twarz, dłonie i stopy oddano ze szczególną uwagą. Głowa i ręce są oświetlone, wydaje się, że światło bije od świętego i w jego blasku odcina się kontur krzyża. Malarz delikatną białą linią podkreśla krawędzi krucyfiksu, definiując oświetloną stronę, podczas gdy ta widoczna dla widza pozostaje w cieniu. Ekspresję osiąga dzięki szczegółowemu kształtowaniu rąk mocno trzymających krucyfiks i twarzy, naznaczonej chorobą, ale pogodnej i oczekującej.