Historia badań 250px|right|thumb|Model centralnej partii oppidum Pozostałości grodziska znane były już w 1831 r., kiedy opisał je nauczyciel historii w gimnazjum w Ratyzbonie Andreas Buchner (1776–1854). Pierwsze badania terenowe przeprowadzono w latach 1892-93 przez Josepha Finka (1859–1929). W 1903 r. Paul Reinecke (twórca aktualnego do dziś systemu chronologii pradziejów dla okresu halsztackiego i lateńskiego), określił je jako celtyckie oppidum. W latach 1936–38 Luftwaffe zbudowała w Manching lotnisko wojskowe niszcząc część oppidum bez przeprowadzenia badań archeologicznych. W 1938 r. archeolog Karl-Heinz Wagner prowadził prace wykopaliskowe w północno-wschodniej części grodziska. Odkrył on pozostałości wału obronnego, który opisał jako murus gallicus, posługując się opisem Juliusza Cezara. W czasie II wojny światowej stanowisko zostało zdewastowane podczas bombardowania lotniska przez aliantów. W 1955 r., kiedy powstały plany rozbudowy lotniska, zaczęto na jego terenie i w okolicy prowadzić prace wykopaliskowe. Były one prowadzone od lat 70. do 90. XX w. w następujących miejscach: 1955–1961 – część centralna (Werner Krämer) 1962–1963 – wschodnia brama (Rolf Gensen) 1965–1973 – część centralna i południowe obejście (Franz Schubert) 1984–1987 – północne obejście (Ferdinand Maier) Do 1987 r. przebadano ok.