Niekorzystne dla niego zmiany polityczne, spowodowały, iż rok po uroczystych obchodach dziesięciolecia szkoły, jako zwolennik Narodowej Demokracji, został przeniesiony w stan nieczynny przez Sławomira Czerwińskiego, Ministra Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego, z dniem 1 września 1929 roku. 29 września 1929 roku w sali Naczelnej Organizacji Technicznej odbyło się uroczyste pożegnanie dyrektora Rudzkiego, na którym wręczono mu podpisany przez zebranych adres. Pomimo apeli, memoriału podpisanego przez 175 osób, bezpośrednich rozmów Koła Matek z ministrem, postanowieniem z 8 grudnia 1929 roku został przeniesiony z dniem 28 lutego 1930 w stan spoczynku wraz z siedmioma dyrektorami szkół średnich z innych miast.
W latach 1930−1939 pracował jako dyrektor Instytutu Przemysłowo-Rzemieślniczego w Muzeum Przemysłu i Rolnictwa w Warszawie. Wojnę przeżył w Warszawie, po upadku powstania warszawskiego dotarł przez obóz w Pruszkowie do Kielc, następnie do Prokocimia. W latach 1946−1949 pracował jako dyrektor administracyjny w Wyższe Szkoła Gospodarstwa Wiejskiego w Cieszyne. W 1949 roku zwolniony z powodu przewlekłej choroby, był wspierany zapomogą finansową przez wychowanków Gimnazjum im. Stefana Batorego.
Zmarł 3 marca 1952 roku.