Razem z tym nierozłącznym tandemem producencko-reżyserskim Beavan zrobiła niemal 10 filmów, z których najważniejsze przyniosły im wszystkim sławę i uznanie: Bostończycy (1984), Pokój z widokiem (1986), Maurycy (1987), Powrót do Howards End (1992) i Okruchy dnia (1993). Za wszystkie te obrazy Beavan była nominowana do Oscara (wraz ze swoim stałym współpracownikiem Johnem Brightem), a Pokój z widokiem przyniósł jej pierwszą statuetkę.
Ostatnim filmem Ivory’ego, przy którym pracowała, był Jefferson w Paryżu (1995). Potem ich drogi się rozeszły, a Beavan zaczęła współpracę z tak uznanymi twórcami, jak Ang Lee (Rozważna i romantyczna), Robert Altman (Gosford Park), Oliver Stone (Aleksander), Brian De Palma (Czarna Dalia), Guy Ritchie (Sherlock Holmes) czy Tom Hooper (Jak zostać królem). Po raz drugi w karierze otrzymała Oscara za kostiumy do filmu Mad Max: Na drodze gniewu (2015) George’a Millera.
W 2017 r. otrzymała Order Imperium Brytyjskiego w uznaniu jej artystycznych zasług dla filmu i teatru.
Życie prywatne Jej mężem do 1995 r. był Ian Albery, kierownik licznych teatrów na londyńskim West Endzie. Beavan ma z nim córkę Caitlin (ur. 1985), producentkę teatralną. Matka i córka niekiedy pracują razem przy londyńskich spektaklach teatralnych (np.