W odległości niecałych 65 kilometrów od tego miejsca zlokalizował miasto, zamieszkane przez pokojowo usposobionych tubylców i zasobne w futra. Inni autorzy relacjonowali, że kraina Norumbega jest bogata w drzewa i owoce, zaś jej mieszkańcy czczą słońce i mówią językiem zbliżonym do łaciny. Miała też obfitować we wszelkie skarby na czele ze złotem i srebrem.
Opowieści o krainie i jej bogactwach ściągały do Ameryki Północnej licznych poszukiwaczy, którzy jednak nie znaleźli nigdy opisywanego grodu. Ostateczny kres legendzie położyła ekspedycja Samuela de Champlaina do Nowej Anglii z 1604 roku. Jak zanotował w swojej relacji, cały badany przez niego kraj był biedny i próżno było szukać w nim jakichkolwiek wspaniałych miast czy osad.
Legendę Norumbegi wskrzesił pod koniec XIX wieku Eben Norton Horsford, profesor chemii z Uniwersytetu Harvarda, amatorsko zajmujący się archeologią. Według niego Norumbega była w rzeczywistości położonym nad rzeką Charles osiedlem normańskim, założonym przez członków ekspedycji Leifa Erikssona do Winlandii. W 1889 roku Horsford ufundował nawet wieżę widokową w miejscu rzekomej lokalizacji osady w Weston w stanie Massachusetts.
Przypisy
Kategoria:Fikcyjne miasta