Studia z muzykologii ukończył w 1956.
W latach 1956–1959 prowadził Chór Kameralny Filharmonii Narodowej, w latach 1963–1968 i 1972–1977 Chór Akademicki Uniwersytetu Warszawskiego.
Od 1957 pracował w Instytucie Muzykologii Uniwersytetu Warszawskiego, w 1966 uzyskał tytuł doktora nauk humanistycznych na podstawie pracy poświęconej Mikołajowi Gomółce, napisanej pod kierunkiem Hieronima Feichta, od 1971 kierował tam Zakładem Muzyki Polskiej, równocześnie w latach 1981–1993 pracował w Zakładzie Muzykologii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. W 1991 habilitował się na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, w 1993 otrzymał tytuł profesora. W latach 1996–1999 był dyrektorem Instytutu Muzykologii UW oraz przewodniczącym Komitetu Nauk o Sztuce Polskiej Akademii Nauk.
Opublikował książki Mikołaj Gomółka. Monografia (1969) i Melodie na Psałterz polski Mikołaja Gomółki. Interpretacje i komentarze (1988), był także wydawcą edycji utworów Mikołaja Gomółki (1963–1967), Mikołaja z Radomia (1987) i Adama z Wągrowca (1999 – z Ireną Bieńkowską) oraz tomu XIII i XIV serii Antiquitates Musicae in Polonia, poświęconej polskiej muzyce polifonicznej, a także autorem wielu artykułów poświęconych muzyce staropolskiej w piśmie Ruch Muzyczny oraz audycji w Programie II i III Polskiego Radia m.in.