W roku 1922 właściciel terenu powiadomił o antycznych pozostałościach maltańskiego archeologa Temistoklesa Żammita. Rolnik, uprawiając pole, odkrył duży kwadratowy obszar, wyłożony „bardzo regularnie ułożonymi” małymi wypalanymi flizami. Archeolog odkopał „kamienne kwadratowe obramowanie” oraz pozostałości progu. Ilość ceramiki gospodarczej zdradzała „liczne punkty osiedlenia”. Żammit doszedł do wniosku, że „należy pamiętać o tym miejscu, które powinno być zbadane z korzyścią”.
Miejsce zostało częściowo odkopane przez zespół oficerów Royal Navy pod dowództwem kapitana marynarki D. Scotta i komandora eskadry P. Pugha. Jednakże wyeksponowane elementy kamienne, jak też współczesne depozyty prawie całkowicie uległy erozji, powodując interpretację archeologicznych pozostałości bardzo utrudnioną. Prace rozpoczęły się w listopadzie 1961 roku, a zakończono je w maju 1962 roku, kiedy zespół nurków marynarki, badając dno morza w pobliżu przylądka, osiągnął głębokość 60 metrów. Stwierdzono kilka bloków kamiennych, rozrzuconych na piasku dna. Raport z tych poszukiwań jest krótki, zaś plan miejsca niedokładny. Zespół był zdania, że teren ten „był używany jako «święte miejsce» od czasów neolitu do około IV wieku n.e.”.