Procesy o czary Jako sędzia prowadził wiele procesów o czary, m.in. w Pays de Labourd (południowo-wschodnia część prowincji Guyenne). Skazał na śmierć około sześciuset osóbRossell Hope Robbins, Encyklopedia czarów i demonologii, Warszawa 1998, s. 178..
Dochodzenie w baskijskim Labourd rozpoczął w 1609P. G. Maxwell-Stuart, Witch Hunters. Professional Prickers, Unwichers & Witch Finders od The Renaissance, Tempus Publishing Limited, [Great Britain] 2003, s. 33 roku na zlecenie króla Henryka IV. Jest ono określane mianem "największego w dziejach Francji polowania na czarownice"Kurt Baschwitz, Czarownice. Dzieje procesów o czary, Warszawa 1971, s. 190..
De Lancre wierzył, że czarownice gromadzą się na sabatach (w 1612 r. wspominał o zlocie stu tysięcy kobiet oddanych Szatanowi). Współcześni historycy stanowczo odrzucili podobne przypuszczeniaB. P. Levack, Czarownica, [w:] Człowiek baroku, Warszawa 2001, s. 295..
Dzieła Tableau de l'inconstance des mauvais anges et démons (Obraz niestałości aniołów zła i demonówJean-Michel Sallmann, Czarownice. Oblubienice szatana, Wrocław 1994, s.