W latach 90. XIX wieku klasycystyczną zabudowę zastąpiły mieszczańskie, eklektyczne kamienice wzorowane na rzymskim baroku i manieryzmie. Istniejące wcześniej budynki podwyższono i ozdobiono nowymi sztukateriami i kolorowym tynkiem, jedynie nowe budynki ratusza i poczty wybudowano z czerwonej cegły. Sam ratusz uległ jednak przebudowie, został podwyższony i powiększony, do elewacji dodano wykusze, a obramienia okien i drzwi ozdobiono sztukaterią, zamieniono także niewielką wieżyczkę w wysoką, średniowieczną w stylu. Naprzeciw ratusza ustawiono w 1905 pomnik cesarza Wilhelma I dłuta Wilhelma Haverkampa. Domknięcie zabudowy placu dokonało się w 1912 roku, wraz z ukończeniem ogromnej kamienicy u wylotu ul. Kowalskiej. 22 listopada 1895 przez plac przebiegły trasy pierwszych w mieście linii tramwajowych. mały|Hotel Arbiter w dawnym prezydium policji. Widoczny postument dawnego pomnika Hermanna von Balka, obecnie fontanna. W okresie poprzedzającym I wojnę światową okolice placu stanowiły jedno z dwóch centrów elbląskiej elity społecznej (obok rejonu dzisiejszych ulic 3 Maja, Dworcowej i Ratuszowej): 38 proc. mieszkańców okolic placu reprezentowało warstwę wyższą, a 26 proc. stanowiła burżuazja. Przy placu mieściła się jedna z trzech miejskich winiarni, natomiast przy rogu z ul.