Albrecht (ur. 24 maja 1648 w Gocie, zm. 6 sierpnia 1699 w Coburgu) – książę Saksonii w księstwie Saksonii-Gotha-Altenburg od 1674 do 1680 (wraz z braćmi), po podziale od 1680 samodzielny książę Saksonii-Coburg, marszałek polny porucznik w służbie austriackiej.
Życiorys mały|lewo|Obszar księstwa Saksonii-Coburg na tle granic saskich księstw na terenie Turyngii Albrecht był jednym z licznych synów księcia Saksonii-Gotha-Altenburg Ernesta I Pobożnego z rodu Wettinów i Elżbiety Zofii, córką księcia Saksonii-Altenburg Jana Filipa.
Studiował w Tybindze i Genewie, następnie odbył kilka podróży po Europie. W 1676 jako swoją rezydencję wybrał Saalfeld, ale w wyniku podziału księstwa między siebie i sześciu braci otrzymał w 1680 jego część z Coburgiem.
Uczestniczył w wojnie przeciwko Francji po stronie cesarza Leopolda Habsburga – w 1689 brał udział w zdobyciu Moguncji i Bonn. 9 grudnia 1688 został mianowany na stopień marszałka polnego porucznika.
Od 1689 do śmierci był szefem Galicyjskiego Pułku Piechoty Nr 57.
W 1691, po śmierci starszego brata Fryderyka został seniorem książąt saskich z ernestyńskiej linii Wettynów. Z powodu dużych wydatków na wojsko i budownictwo, wpadł w długi.
Zmarł nie pozostawiając potomków. O dziedzictwo po nim rozgorzał spór pomiędzy licznymi krewnymi.