Jan Ernest III (ur. 22 czerwca 1664 w Weimarze, zm. 10 czerwca 1707 tamże) – książę Saksonii w księstwie Saksonii-Weimar od 1683 (z bratem Wilhelmem Ernestem).
Życiorys mały|lewo|Obszar księstwa Saksonii-Weimar na tle granic saskich księstw na terenie Turyngii w 1680 Jan Ernest był młodszym synem księcia Saksonii-Weimar Jana Ernesta II z rodu Wettinów i Chrystiany Elżbiety, córki księcia Szlezwika-Holsztynu-Sonderburg Jana Chrystiana. Studiował w Jenie, następnie udał się w podróż po Europie. Po śmierci ojca w 1683 rządy w Saksonii-Weimar objął w imieniu swoim oraz Jana Ernesta jego starszy brat Wilhelm Ernest. Bracia kilkakrotnie zawierali układy w sprawie podziału dochodów i uprawnień (krajem miał zarządzać Wilhelm Ernest, jednak Jan Ernest miał uczestniczyć w ważniejszych decyzjach). Między braćmi dochodziło jednak do konfliktów: Wilhelm Ernest chciał marginalizować rolę brata, Jan Ernest pragnął natomiast do zwiększenia swego udziału w rządach. W 1691 bracia przejęli księstwo Saksonii-Jeny. W 1694 Wilhelm Ernest zgodził się uznać jurysdykcję Jana Ernesta nad częściami księstwa, z których ten czerpał dochody (m.in. Kapellendorf, Heusdorf, Magdala).