Ni biedny, ni bogaty, a wręcz przeciwnie () – sztuka teatralna autorstwa Miguela Mihury oraz Tono (pod tym pseudonimem pisał Antonio Lara de Gavilán), wystawiona po raz pierwszy 17 grudnia 1943 roku w Teatro María Guerrero w Madrycie. Tekst jest komedią z licznymi elementami charakterystycznego dla Mihury absurdu i surrealizmu.
Fabuła Głównym bohaterem jest bogaty mieszczanin Abelardo, który – znudzony nieco życiem – zaczyna zaniedbywać swoje interesy i chodzić w miejsca nietypowe dla ludzi jego stanu, jak spotkania Koła Rolniczego. Tam właśnie poznaje młodą i piękną Margaritę, w której zakochuje się na zabój. Dziewczyna odrzuca go jednak, podkreślając swoją dumę z bycia biedną, która nie pozwala jej związać się z bogaczem. Abelardo postanawia zatem jak najszybciej roztrwonić swój majątek, aby przypaść jej do gustu. Znajduje najbardziej absurdalne sposoby, by zbiednieć – dobrowolnie pozwala się oszukiwać przy grach hazardowych czy okradać złodziejom, skupuje od naukowców-nieudaczników ich mocno wątpliwe wynalazki, a nawet zupełnie ignoruje pożar we własnej rezydencji.