Kompozytor od lat szczególnie podkreśla rolę wyobraźni muzycznej – nie tylko samego twórcy czy wykonawców, ale przede wszystkim odbiorców. Wynikiem tego dążenia jest osobny nurt utworów konceptualnych Stańczyka, w tym: 4’34″ – short piece against John Cage (2011), a także tryptyk: Muzyka Możliwa I (2012), Muzyka Możliwa II (2015) oraz powstała w dniu inwazji Rosji na Ukrainę Muzyka niemożliwa (24.02.2022). W tych przypadkach, realizując ideę prawdziwej wolności sztuki, to w wyobraźni odbiorcy Stańczyk upatruje dopełnienia swoich kompozytorskich idei.
Twórczość Stańczyka pełna jest także poszukiwań sonorystycznych, nierzadko sprzężonych z zaawansowaną elektroniką. W tym zakresie pracował szczególnie z dźwiękami niestabilnymi dynamicznie m.in. przesuwanie dłoni po politurze instrumentów smyczkowych, wymachiwanie rękoma w powietrzu (z mikrofonami na nadgarstkach), czy przesuwanie opuszków palców po marimbie.
Jego wczesny styl muzyczny został opisany przez kompozytora Ivana Fedele w „Il Giornale” jako „distorsionismo”. W odniesieniu do późniejszej twórczości wskazywano także na związki ze spektralizmem i nurtem „new complexity”Iwona Lindstedt, Marcin Stańczyk. Naturalność awangardy, w: 10. Festiwal „Sacrum Profanum”, książka programowa, red. Filip Berkowicz, Daniel Cichy, Kraków 2012, s.