W roku szkolnym 1931/1932 pełnił obowiązki kapelana Batalionu Podchorążych Rezerwy Piechoty Nr 5 w Krakowie.
Z początkiem września 1939 jako kapelan rezerwy WP opuścił Kraków i towarzyszył jednostkom wojskowym aż do ich rozwiązania w Jezupolu. Powróciwszy do Krakowa, został wraz z profesorami wyższych szkół krakowskich 6 listopada 1939 w ramach Sonderaktion Krakau uwięziony przez Niemców i wywieziony do Sachsenhausen. Zwolniony 8 lutego 1940 powrócił do Krakowa i uczestniczył w tajnym nauczaniu w zakresie szkoły średniej, w 1941–1942 wykładał historię sztuki dla kleryków franciszkańskich, spisywał wywożone z Polski dzieła sztuki. Po wojnie wrócił do pracy na Wydziale Teologicznym UJ, 1 października 1952 został mianowany dziekanem Wydziału ostatnim przed zamknięciem w 1954. 30 czerwca 1954 otrzymał Kruszyński tytuł profesora nadzwyczajnego. Z nim przeszedł do Akademii Teologicznej w Warszawie już jako kierownik Katedry Historii Sztuki Kościelnej. 21 września 1956 został profesorem zwyczajnym, a w latach 1954–1957 pełnił obowiązki prorektora. 1 lutego 1959 definitywnie zwolniony z obowiązków dydaktycznych. Był zamiłowanym taternikiem.