Położenie wzniesienia, kształt i wyraźnie podkreślona część szczytowa czynią wzniesienie rozpoznawalnym w terenie.
Wzniesienie zaliczane jest do Korony Sudetów Niemieckich.
Geologia 250px|thumb|right|Ukośne ustawione kolumny skalne Wzniesienie powstało w okresie miocenskim w wyniku aktywności wulkanicznej na wyżynie czeskiej, działalność tych procesów rozciągnęła się na Górne Łużyce. W wyniku tych działań powstały liczne wzniesienia wulkaniczne, takie jak Luż lub Spitzberg. Podłoże tufów i bazanitu nefelinowego pokryła w pierwszej kolejności warstwa bazaltowej lawy o grubości do 100 metrów. Następnie płaszcz lawy został przełamany strumieniami lawy fonolitowej. Ostatecznie uformowanie wygasłego wulkanu nastąpiło w okresie zlodowaceń. Lodowiec ściął stożkowe wierzchołki góry i uformował piarżyste zbocza na (lessowych) stokach. Skała szczytowa Spitzbergu składa się całkowicie z fonolitu, który głównie występuje w północnej części wzniesienia w ukośne ustawionych kolumnach o średnicy do metra a na południowym wschodzie występuje płytka warstwa. Szczyt i zbocza wzniesienia pokrywa niewielkiej grubości warstwa młodszych osadów glin, żwirów, piasków i lessów z okresu zlodowaceń plejstoceńskich i osadów powstałych w chłodnym, peryglacjalnym klimacie.