Tadeusz Franciszek Gołąb (ur. 4 października 1895 w Żywcu, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – major piechoty Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Był synem Jana i Marii z Ostrowskich i młodszym bratem kapitana intendenta Jana Józefa Gołębia (ur. 13 marca 1892 roku).
Ukończył Wyższą Szkołę Realną w Żywcu. Powołany do armii austriackiej. Walczył w kampanii włoskiej w Alpach Karnickich i Dolomitach, w szeregach c. i k. 56 pułku piechoty. 1 sierpnia 1916 roku został mianowany podporucznikiem rezerwy piechoty.
Wstąpił do Armii Polskiej we Francji. W latach 1918–1921 uczestnik walk na froncie ukraińskim, litewsko-białoruskim i bolszewickim.
W okresie międzywojennym pracował pozostał w wojsku jako zawodowy oficer w 13 Kresowej Dywizji Piechoty. W 1924 w stopniu kapitana (starszeństwo z dniem 1 czerwca 1919 i 605 lokatą w korpusie oficerów piechoty) służył w 44 pułku piechoty. Przez kilka lat był wykładowcą w Dywizyjnej Szkole Podoficerskiej w Nisku. W 1932 był majorem (starszeństwo z dniem 1 stycznia 1931 i 21 lokatą w korpusie oficerów piechoty. W kwietniu 1934 roku został przesunięty ze stanowiska dowódcy batalionu na stanowisko kwatermistrza.