Do czynnej służby wojskowej wrócił 1 maja 1919 roku i już 8 maja wziął udział w wojnie polsko-ukraińskiej, walcząc w bitwie pod Balicami. Brał następnie udział w zajmowaniu Sambora, Stryja, Drohobycza, Stanisławowa i Buczacza. 5 lipca 1919 roku został odkomenderowany do podoficerskiej szkoły jazdy w Nowej Wsi, w której przebywał do 1 września 1919 roku.
Od 10 września do 6 grudnia 1919 roku był uczniem 19. klasy (jazdy) Szkoły Podchorążych Piechoty w Warszawie. 1 stycznia 1920 roku został mianowany podporucznikiem w kawalerii i przydzielony do 2 pułku Ułanów Wielkopolskich. Od 3 marca do maja 1920 roku dowodził szwadronem karabinów maszynowych w 3 Pułku Piechoty Legionów podczas wojny polsko-bolszewickiej. W dniu 25 maja 1920 r. pod Teleszówką czasie odwrotu, dowodząc oddziałem technicznym pułku, pod huraganowym ogniem artylerii i karabinów maszynowych nieprzyjaciela, własnoręcznie wysadził w powietrze 3 mosty, a następnie pozostawał do ostatniej chwili, jako straż tylna, uzyskując czas konieczny do bezpiecznego odwrotu brygady. Za ten czyn został odznaczony Krzyżem Virtuti Militari V klasy.