Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
Od 1958 roku w centrum wsi stoi obelisk na zbiorowej mogile 36 żołnierzy sowieckich i partyzantów, którzy zginęli w okolicach w czasie II wojny światowej. We wsi jest również skansen.
W XIX wieku miejscowość miała status miasteczka, choć w drugiej połowie tego wieku mieszkało w niej jedynie 74 mieszkańców.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku majątek i kolonię zamieszkiwały 84 osoby, 6 było wyznania rzymskokatolickiego a 78 prawosławnego. Jednocześnie 4 mieszkańców zadeklarowało polską a 80 białoruską przynależność narodową. Było tu 6 budynków mieszkalnych.
W 1931 roku w kolonii mieszkało 89 osób (18 domów), a w majątku – 73 osoby (9 domów), w 2009 roku w wiosce Mańkowicze mieszkało 15 osób.
W 1938 roku miejscowość należała do gromady Mańkowicze gminy HruzdowoRozporządzenie Wojewody Wileńskiego z dnia 20 września 1938 roku. Załącznik..
Świątynie W II połowie XIX wieku stały tu dwie cerkwie prawosławne i murowana kaplica rzymskokatolicka. Cerkiew pw. Zaśnięcia NMP pochodziła z XVII wieku, nie zachowała się do dziś.