Jan Grzywacz, ps. „Krak” (ur. 5 sierpnia 1896 w Słupicy, zm. wiosną 1940 w Katyniu) – podporucznik saperów rezerwy Wojska Polskiego, kawaler Krzyża Walecznych, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Franciszka i Marii z Figurskich. Absolwent Szkoły Handlowej w Radomiu (1916); na wydziale ekonomii Uniwersytetu Poznańskiego otrzymał absolutorium. Członek POW. W 1920 brał udział w fortyfikowaniu Dęblina.
Mianowany podporucznikiem ze starszeństwem z 1 lipca 1925 roku i 19. lokatą w korpusie oficerów inżynierii i saperów. W 1934 roku pozostawał w ewidencji Powiatowej Komendy Uzupełnień Radom. Posiadał przydział w rezerwie do 2 batalionu saperów. Był urzędnikiem. Mieszkał w Grodnie przy ul. Narutowicza 34 m. 3, a później w Radomiu przy ul. Piłsudskiego 12.
W kampanii wrześniowej wzięty do niewoli radzieckiej, osadzony w obozie w Kozielsku. Między 15 a 17 kwietnia 1940 przekazany do dyspozycji naczelnika smoleńskiego obwodu NKWD – lista wywózkowa 029/3, pozycja 44, nr akt 656 z 13.04.1940. Został zamordowany między 16 a 19 kwietnia 1940 przez NKWD w lesie katyńskim.
Minister Obrony Narodowej Aleksander Szczygło decyzją Nr 439/MON z 5 października 2007 awansował go pośmiertnie na stopnień porucznika.