Córka jego i Antoniny z Bernowiczów (1870–1963), Anna (1902–po 1945) wyszła za Tadeusza Kiersnowskiego (1896–1971) i razem byli ostatnimi właścicielami Podwaryszek do 1939 roku.
Po III rozbiorze Polski w 1795 roku dobra te, wcześniej należące do powiatu lidzkiego województwa wileńskiego Rzeczypospolitej, znalazły się na terenie ujezdu lidzkiego guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Po ustabilizowaniu się granicy polsko-radzieckiej w 1921 roku Podwaryszki wróciły do Polski, znalazły się w gminie Bieniakonie w powiecie lidzkim województwa nowogródzkiego. Od 1945 roku – w ZSRR, od 1991 roku – na terenie Republiki Białorusi.
W latach 70. XIX wieku we wsi mieszkało 56 mieszkańców katolickich (w folwarku natomiast 38 katolików i 5 żydów), w 1921 roku we wsi mieszkało 115 osób (wszyscy katolicy), a w folwarku – 75, również wszyscy katolicy, w 1999 roku – 505 osób, a w 2009 roku – 383 osoby.