Oprócz tego chcemy, żeby podlegali ekskomunice na mocy samego faktu oraz karom jeszcze surowszym ci z buntowników, którzy się temu sprzeciwiają.
Autentyczność bulli Tekst bulli Super illius specula po raz pierwszy zamieszczony został w podręczniku Directorium Inquisitorum (1376) autorstwa inkwizytora Mikołaja Eymerica, on też jest najwcześniejszym źródłem poświadczającym samo istnienie tego dokumentu. Podręcznik Eymerica był kilkakrotnie wydawany drukiem (w Rzymie w 1578, 1585 i 1587, w Wenecji w 1595 i 1607). Sama bulla była później wielokrotnie przedrukowywana w zbiorach dokumentów papieskich (np. Bullarium Romanum) czy poświęconych historii procesów o czary (np. J. Hansen, Quellen und Untersuchungen zur Geschichte des Hexenwahns und der Hexenverfolgung im Mittelalter z 1901) jednak wszystkie te późniejsze edycje bazują (bezpośrednio lub pośrednio) na podręczniku Eymerica. Jedynym nie wykazującym zależności od Eymerica źródłem zawierającym tę bullę, jest XV-wieczny rękopis znajdujący się w austriackiej Bibliotece Narodowej w Wiedniu, gdzie zamieszczono ją w bezpośrednim sąsiedztwie sfałszowanej bulli Concertatione Antique przypisywanej również Janowi XXII. Nie odnaleziono natomiast jak do tej pory tej bulli w rejestrach papieża Jana XXII.