Władysław Kondratowicz (ur. w Ufie, zm. po 1964 we Wrocławiu) – pułkownik lekarz ludowego Wojska Polskiego.
Życiorys Uczeń gimnazjów filologicznych w Symbirsku oraz Kazaniu w którym w 1915 roku otrzymał świadectwo maturalne, a następnie od 1915 do 1918 roku studiował medycynę na tamtejszym uniwersytecie. Działacz Koła Wojskowo-Niepodległościowego podczas studiów, które w Kazaniu utworzyli polscy studenci. Służył na Syberii od 11 września 1918 roku w polskich oddziałach. Na początku swojej służby był sierżantem podlekarzem i wykonywał obowiązki lekarza baonowego w 1 pstrz, w którym w czerwcu 1919 roku mianowano go chorążym sanitarnym, a od października tegoż roku wykonywał obowiązki w szpitalu 5 DS. Młodszy lekarz w pociągu sanitarnym nr 9a, kiedy dywizja musiała się ewakuować. W Klukwiennej 10 stycznia 1920 roku dostał się do niewoli, ale został uwolniony po zawarciu pokoju i w lipcu 1921 roku przybył do Polski.
W stopniu podporucznika odkomenderowany na Uniwersytet Warszawski celem ukończenia studiów. W 1923 roku otrzymał dyplom ukończenia studiów i zdecydował się zostać żołnierzem zawodowej służby wojskowej. Zweryfikowano go jako porucznika lekarza ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1920 roku. Początkowo od grudnia 1923 do marca 1924 roku w 20 pułku piechoty pełnił obowiązki młodszego lekarza.